Hallo allemaal!

Alweer een tijdje geleden, maar hier vanuit Bali een nieuw verhaal.

Op dag 1 (29-04-2012) zijn we vroeg opgestaan en hebben toen nog even ons blog bijgewerkt. Nadat we dat hadden gedaan zijn we samen met de twee Deense meiden in de taxi gestapt richting het vliegveld. Zij hadden heel toevallig dezelfde vlucht (ik weet niet meer of we dat ookal hadden gezegd in het vorige verhaal of niet). Eenmaal op het vliegveld konden we lekker rustig aan doen, tassen ingecheckt door de douane heen en nog even geluncht. Dit keer konden we in het vliegtuig niet naast elkaar zitten omdat Gwen’s stoel kapot was en ze dus ergens anders moest gaan zitten. Desondanks ging onze vlucht erg snel en kwamen we om 7 uur ‘s avonds aan op het vliegveld in Denpasar, Bali.
Eerst kwamen we er achter dat we blijkbaar een visum nodig hadden voor Bali, dit kostte natuurlijk weer wat. Daarna hebben we de Deense meiden gedag gezegd en gingen we op zoek naar het bordje “Dejavato” . Dat was (dachten wij) namelijk de naam van het vrijwilligerswerk dat wij gingen doen deze week. We hadden van onze reisadviseur niet veel instructies gekregen en we hebben dus een hele lange tijd gezocht. Ondertussen denk ik wel 100 mensen gevraagd naar de weg, niemand die ons kon helpen... Na een lange tijd best wel wanhopig rond te hebben gelopen dachten we toch maar even het document te openen waar de instructies in stonden. Kwamen we erachter dat onze reisadviseur de instructies van het verkeerde vliegveld had gestuurd!! Van het verkeerde eiland en van het verkeerde vrijwilligerswerk! Het was ondertussen al erg laat (we hadden namelijk al 4 uur rondgelopen) en wij hadden alleen maar het verkeerde adres van het verkeerde eiland, van het verkeerde vrijwilligerswerk. Dus uiteindelijk de man die ons heel lief had geholpen met zoeken maar gevraagd of hij iemand wist die ons naar een hotel kon brengen in Denpasar. Wij waren natuurlijk al erg moe en hebben bij het eerste hotel meteen ingecheckt. Dat bleek ook niet al te goedkoop, helaas. Wel zag het er erg leuk uit.
Daarna wat belletjes naar huis gedaan, kijken of er vanuit daar nog iets te regelen viel. Wij hadden ons al bijna helemaal ingesteld op een week extra vakantie toen we gelukkig een mailtje kregen via thuis van het vrijwilligerswerk met gelukkig wat telefoonnummers erin die we de dag daarna konden bellen. Bleek dus dat ze van onze reisadviseur hadden begrepen dat we zelf naar hun toe zouden komen in Ubud. Beetje moeilijk als we het juiste adres niet hebben...

De tweede dag in Bali (30-04-2012) begon met wat telefoontjes plegen, en binnen 10 seconden hadden we het juiste adres. We hadden natuurlijk wel lekker uitgeslapen omdat we nog erg moe waren. Daarna lekker rustig aan gedaan, even aan het zwembad gelegen en daarna maar weer de chauffeur van de dag daarvoor gebeld of hij ons naar Ubud wilde brengen. Helaas was het adres niet al te makkelijk te vinden, ze doen hier namelijk niet aan huis nummers. Maar als nog was het maar anderhalf uur rijden (wat ons hartstikke mee viel). We zitten nu in een klein dorpje dat Penestanan Kaja heet vlakbij Ubud. Toen we aankwamen bleek dat we met veel meer vrijwilligers in een huis zaten! Met z’n tienen in totaal. 2 Engelse, 1 Zweedse, 1 Noorweegse en voor de rest Nederlanders. Zij waren gewoon allemaal netjes opgehaald vanaf het vliegveld (dat was namelijk inbegrepen in de prijs, erg fijn dat dat ons ook is verteld). Het wordt hier gerunt door de huisbaas en zijn vrouw die voor ons kookt. We kregen meteen een soort familie gevoel omdat ze hier allemaal zo close zijn en ook met de hele familie in een kleine gemeenschap wonen. Nadat we gezellig met z’n allen buiten hadden gezeten (in de kleermakerszit op de veranda & zonder schoentjes) zijn we naar Ubud geweest, het was de bedoeling om de Balinese dansshow te zien. Helaas zat die al helemaal vol en zijn we in plaats daarvan even wat gaan drinken. Om 10 uur moesten we weer thuis zijn voor de groepsmeeting. Daar wordt gepland wat we de volgende dag gaan doen in de les. We moesten namelijk de dag daarna meteen beginnen met lesgeven. Iedereen geeft les in paren van 3. Wij gaven les samen met de groepscoordinator dus we hoefden de eerste dag nog niks voor te bereiden.

De volgende dag, dag 3 (01-05-2012) moesten we vroeg op om te ontbijten want we moesten om 9 uur op school zijn om onze eerste les te geven van anderhalf uur. We geven les aan de third grade, waar de meeste kinderen 9 jaar oud zijn. Er zitten ongeveer 30 tot 40 kinderen in de klas. Het leuke is wel dat ze erg goed naar je luisteren, erg leergierig zijn en vooral heeeel lief. Maar natuurlijk zitten er nog wel wat donderstenen tussen.
In de les begin je echt met de basis zoals: How old are you? En what is your favourite fruit/animal/food? En natuurlijk worden er erg veel spelletjes gespeeld en liedjes gezongen. En na de les wil iedereen je een handje geven en een high five of low five of high ten. Wij vonden het dus hartstikke leuk!
Toen we weer terug kwamen in het huis zijn we naar “ The Mansion” gegaan, wat hier een heel groot luxe hotel is waar wij voor een drankje gebruik mogen maken van hun zwembad, erg vervelend natuurlijk. We moesten om 3 uur wel weer terug zijn want om half 4 hebben we afternoon class. Helaas ging die niet door. Hier komen de kinderen vrijwillig en er waren te weinig kinderen op komen dagen. In plaats daarvan hebben we wat lesmateriaal gemaakt voor de kinderen zoals the bodysong: Head, shoulders, knees and toes, knees and toes. Daar zijn de kinderen echt gek op en ik denk dat de kids het deze week wel 1000 keer hebben gezongen! Nadat we lekker hadden geknutseld gingen we alweer eten en daarna zijn we dit keer wel naar de Balinese dansshow geweest. Dat was erg gaaf om te zien, ze dansen namelijk op acapella muziek dat gemaakt wordt door zo’n 30 mannen en ze vertellen een oud Hindu verhaal door middel van dans. Ze hebben dus erg veel kleurrijke gewaden en pakken aan. Ook deden ze op het eind de vuurdans, waar ze kokosnoten in de fik staken en die op een grote berg legte en daarna was er een man verkleed als paard die met blote voeten ze alle kanten op schopte! En daarna liep hij vrolijk verder over al het nog steeds brandende as. Erg indrukwekkend dus allemaal.

De dag daarna, dag 4 (02-05-2012) was zo goed als hetzelfde als de eerste, weer anderhalf uur lesgegeven. Je wordt op school echt ontvangen alsof je een of andere superheld of beroemdheid bent! Daarna zijn we weer op het zwembad gaan liggen en toen ging de afternoon class alweer niet door. Erg jammer maar in plaats daarvan gingen we de evening class doen waar we ouders moesten lesgeven. Uiteindelijk bleek dat er maar 2 ouders waren, de vrouw die voor ons kookt en haar zus en hun kinderen, neefjes en nichtjes. Een erg klein groepje maar wel erg gezellig.
Het is ook wel leuk om te vertellen dat alle kinderen, neefjes en nichtjes de hele dag het huis in en uit lopen omdat ze spelletjes met ons willen spelen. ’s Avonds ging iedereen alle kanten op. Behalve wij, omdat ik heel sneaky de balonnen voor Gwen’s verjaardag boven aan het opblazen was terwijl zij (zo goed als) niet wetend beneden zat. Gelukkig was iedereen wel in voor een klein feestje en hielp iedereen toen ze terug kwamen mee met mijn plannetje. Dus zorgden we ervoor dat iedereen om 12 uur beneden zou zijn. Om 12 uur werd Happy Birthday gezongen en werden er balonnen van het dak af gegooid! Mijn plannetje was dus uiteindelijk gelukt, na 3 uur hopen dat ze de balonnen niet zou vinden.

Op Gwen’s verjaardag, dag 5 (03-05-2012), stonden we weer vroeg voor de klas. Dit keer hadden we de les zelf gepland. Nadat de kinderen uit volle borst Happy Birthday voor haar hadden gezongen moest er natuurlijk wel weer serieus lesgegeven worden, of wat je serieus noemt als je de Hokey Pokey moet dansen voor de klas. De rest van de dag hebben we weer lekker aan het zwembad gelegen voor de verandering en ’s avonds weer les gegeven. Dit keer alleen aan de kinderen, de ouders hadden allemaal yoga les. Daarna gingen we met z’n allen naar Copi Desa wat een cafetje/lounge bar ding is en daar hebben we nog even wat gedronken (helaas moesten we wel weer om 10 uur thuis zijn).

Gisteren, dag 6 (04-05-2012), was het alweer onze laatste lesdag (het gaat allemaal zo snel). Dus in de les maar veel spelletjes gedaan, liedjes gezongen en dansjes gedaan. Helaas moest wel het hele lokaal schoongemaakt worden, hier klagen ze daar helemaal niet over. Toen de les ten einde kwam en wij de kinderen gedag wilden zeggen werden onze armen volgedrukt met allemaal cadeautjes! Na veel foto’s, knuffels, high fives en de klas netjes schoon hadden gemaakt gingen we weer terug naar het huis. Daar hebben we met alle vrijwilligers de cadeautjes uit lopen pakken, het leek net kerstmis. Allemaal hele lieve dingen gekregen, vooral veel koekjes en chocola. Gelukkig want anders had alles niet in onze backpack gepast.
’s Avonds hadden we een “ afscheidsfeestje” omdat er dit weekend veel vrijwilligers weggaan. Dit werd gevierd met natuurlijk een lekkere maaltijd en daarna een aracje, het lokale sterke drankje hier. Uiteindelijk werd het dus wel een laat maar ook erg gezellig avondje.

Vandaag, dag 7 (05-05-2012), waren wij als enige vroeg op. Namelijk alweer om 8 uur want we gingen namelijk een Batiq class doen. Wat eigenlijk inhoud dat je je eigen sarong maakt. Je mag je eigen patroon kiezen, je eigen kleuren en daarna mag je hem zelf beschilderen. Echt super leuk.
Daarna zijn we weer lekker lui op het zwembad gaan hangen, en vooral ik ben erg verbrand. Nu zitten we alweer in het internetcafe ons blog bij te werken.
We blijven nu nog 2 nachten in Ubud, het is hier erg mooi. Plus we mogen een extra nachtje blijven, omdat we 1.5 dag hadden gemist vanwegen de miscommunicatie tussen ons en onze travelagent. Daarna gaan we kijken waar ergens in Bali we het beste lekker lui een paar dagen kunnen relaxen!